Real Estate News NETWORKSOCIALOPINION.GR | INVESTNEWS.GR | PARATIRITIS.GR | PREMIUM.PARATIRITIS.GR

Αγορά Ακινήτων

Το θολό μέλλον της αγοράς κατοικίας

Πριν ξεσπάσει η κρίση, οι περισσότεροι άνθρωποι όταν μιλούσαν για την οικονομία είχαν ως μόνιμη επωδό την φράση: "συγγνώμη δεν καταλαβαίνω απο οικονομικά". Φυσικά, απο καιρού εις καιρόν υπήρχαν μερικά διαλλείματα. Ετσι κάθε φορά που ένα μείζον οικονομικό γεγονός εμφανίζονταν, ξεφύτρωναν αίφνης εκατοντάδες χιλιάδες "ειδικοί" οι οποίοι μπορούσαν να "αναλύσουν" με ευκολία τους δυσνόητους χρηματιστηριακούς όρους, να "επιχειρηματολογήσουν" για την αγορά χρέους και να εξάρουν τα επενδυτικά οφέλη απο μία επένδυση σε κάποιο ακίνητο. Ξεδίπλωναν τις "γνώσεις" τους με τη σιγουριά του πιο φαντικού ιερέα, με την ευγγλωτία του πιο δεινού ρήτορα και την κατανόηση του πιο ευαίσθητου κοινωνικού λειτουργού. Η κριση σίγουρα άλλαξε τα πάντα: όλοι μας καταλάβαμε ότι η οικονομία είναι η καθημερινότητά τους:πόσα εισπράττουμε, πόσα ξοδεύουμε, πόσα μας λείπουν. Όσο μάλιστα βρίσκονταν πιο βαθειά στην δίνη της κρίσης, πρόσθεταν και άλλες παραμέτρους όπως: πόσο εύκολα και σε ποιά τιμή μπορεί να πουληθεί το χωραφάκι στο χωριό, πως θα βρεθούν τα χρήματα για τις σπουδές του παιδιού που τελειώνει το Λύκειο, πως θα γίνει να πληρώνει λιγότερα για το δάνειο... Και έτσι κατάλαβαν ότι η οικονομία είναι η ίδια τους η ζωή. Μόνο που κάποιοι προκειμένου να εμφανιστούν σπουδαίοι, χρησιμοποιούν περισπούδαστους όρους για να περιγράψουν απλά, καθημερινά πράγματα. Ακολουθώντας το μονοπάτι της απλότητας μπορεί πλέον να καταλάβει και να προβλέψει το αύριο χωρίς να είναι ειδικός και να φανταστεί τη ζωή του σε αυτό. Θέλετε ένα παράδειγμα; Τα κόκκινα δάνεια. Οι περισσότεροι συνειδητοποιούν σιγά σιγά τι σημαίνουν και πόσο μπορεί να αλλάξουν την καθημερινότητα τους. Όμως λιγότεροι συνειδητοποιούν το ευρος των επιπτώσεων που μπορεί να σηματοδοτούν αυτές οι δύο λέξεις. Αν όμως είχαν τη δυνατότητα να βρεθούν και να συζητήσουν με τον υποθηκοφύλακα του χωριού τους, τότε θα καταλάβαιναν ότι οι δύο αυτές λέξεις στην περίπτωση της Ελλάδας θα πρέπει να συνοδεύονται και απο δύο ακόμα: έγκλημα και αρπαγή. Πριν λίγο καιρό σ ένα νησί των Κυκλάδων και βρέθηκα σε μία χαλαρή συζήτησ με τον υποθηκοφύλακαέσκασε η "μπόμπα": ξέρεις πόσες υποθήκες έχουν μπεί σε ακίνητα του νησιού μέσα σε 10 χρόνια; με ρώτησε. Δεν περίμενε να του απάντήσω. Πάνω απο 3.500 χιλιάδες είπε. Ξέρεις πόσες υποθήκες ειχαν μπεί απο το 1870 έως το 1995; Κάτι παραπάνω απο 1.000, απάντησε ο ίδιος. Και αυτοί οι απλοί αριθμοί που αντιπροσωπεύουν σπίτια, χωράφια και οικόπεδα, φτάνουν για να συνειδητοποιήσει κανείς την εγκληματική πρακτική των τραπεζιτών αλλά και εκείνων που θεσμικά ήταν επιφορτισμένοι για να ελέγχουν αν τηρούν τις νόμιμες διαδικασίες. Αλλά οι αριθμοί αυτοί αν τους συνδυάσει κανείς με τα "κοράκια", τους πλειστηριασμούς και τους επενδυτές, φτάνουν για να προβλέψει τον θανάσιμο κίνδυνο που απειλεί την και τον καθένα ξεχωριστά, που έχει δανειστεί με εγγύηση κάποιο ακίνητο. Και σήμερα ο κίνδυνος να αλλάξει βίαια, προσχεδιασμένα και στυγνά το ιδιοκτησιακό καθεστώς ολόκληρων περιοχών, όχι μόνο τουριστικών αλλά και αγροτικών, δεν είναι καθόλου μακρυνό. Στην περίπτωση του δικού μου νησιού όπως τα υπολόγισα, αυτή η απειλή επικρέμεται πάνω στο 30% περίπου του κτιριακού αποθέματος και γύρω στο 10-20% της γης. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, πρόκειται για μία κατάσταση που ξεπερνά τα στενά όρια μίας οικονομικής συναλλαγής. Τι άλλο χρειάζεται για να σκεφτεί και να συνειδητοποιήσει τι σημαίνει για έναν τόπο να εμφανιστούν απο το πουθενά νέοι "ιδιοκτήτες" οι οποίοι η μοναδική σχέση που έχουν με το χώμα και την ιστορία του είναι ...το γεμάτο πορτοφόλι και οι κορακοπαρέες. Και όσοι πιστεύουν ότι αυτό αφορά μόνο τα «κόκκινα», πλανώνται πλάνην οικτρά. Αργά ή γρήγορα τα επιτόκια θα ανέβουν και θα συμπαρασύρουν τις δόσεις και τότε θα έλθει η επόμενη γενιά των κοκκινισμένων. Οι κοκκινισμένοι της επόμενης γενιάς –ο διαχωρισμός δεν είναι χρονικός, αλλά σημειολογικός- θα κληθούν να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον –νομικό και διαχειριστικό-ανάλογο με εκείνο που βλέπουμε στις αμερικάνικες ταινίες όπου οι άνθρωποι ξεσπιτώνονται σε μία νύκτα. Και τότε κανείς δεν θα υπάρχει για να υπερασπιστεί ούτε τον ίδιο ούτε και τον τόπο.

Ακίνητα στην Αλβανία

Διάθεση για περιπέτεια ή έξυπνη επένδυση; Όλο και περισσότεροι ξένοι αγοράζουν παραθαλάσσιες κατοικίες στην Αλβανία και δεν είναι μόνο η τιμή που παίζει ρόλο στην απόφασή τους. Ωστόσο υπάρχουν και κίνδυνοι.Η Αλβανία γίνεται ολοένα και πιο γνωστή μέσα από το ίντερνετ και ειδικές τουριστικές σελίδες. Οι καλές τιμές προσελκύουν όλο και περισσότερο κόσμο. Μια εξοχική κατοικία κυμαίνεται από 30.000 έως 60.000 ευρώ. Με τα χαμηλά επιτόκια που υπάρχουν στην Ευρώπη πολλοί θεωρούν πως είναι μια καλή επένδυση.Για αγορές ακινήτων στην Αλβανία ενδιαφέρονται Σουηδοί, Δανοί, Γάλλοι και Πολωνοί. Από πέρυσι άρχισαν να ενδιαφέρονται περισσότερο και οι Ουκρανοί. Μετά το Brexit έχει σημειωθεί μια αύξηση της ζήτησης κατά 15%. Κάθε χρόνο η τουριστική κίνηση στην Αλβανία αυξάνεται. Το καλοκαίρι του 2015 πάνω από 620.000 τουρίστες επισκέφθηκαν τη χώρα των μόλις τριών εκατομμύριων κατοίκων.Οι αγορές όμως στην Αλβανία κρύβουν και κάποιους κινδύνους. Για παράδειγμα υπάρχουν πολλές αυθαίρετες κατοικίες και για το λόγο αυτό συνιστάται μεγάλη προσοχή στα συμβόλαια. Ακόμα δεν υπάρχει Εθνικό Κτηματολόγιο και η γραφειοκρατία είναι μεγάλη.Η έλλειψη Εθνικού Κτηματολογίου είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για την προσέλκυση τουριστών που θα είχαν ενδιαφέρον να επενδύσουν. Πολλοί Αλβανοί ελπίζουν να γίνουν μεταρρυθμίσεις στο σύστημα δικαίου, αλλά μέχρι τότε θα έχουν χαθεί πολλοί αγοραστές.

Ράλυ ενοικίων λόγω τουρισμού

Εδώ και πολλά χρόνια η Ιβόν Ζίμπενμαν επισκέπτεται τακτικά τη Μαγιόρκα. Κάθε φορά όταν φτάνει στο αεροδρόμιο πηγαίνει πρώτα στο Bar Cristal και παραγγέλνει ένα ποτήρι cava (ισπανικός αφρώδης οίνος). «Τότε ξεκινούν οι διακοπές μου» λέει χαρακτηριστικά. Αυτή η συνήθειά της όμως πρόκειται να αλλάξει στο άμεσο μέλλον. Ο ιδιοκτήτης του παραδοσιακού μπαρ, που έχει φιλοξενήσει αμέτρητους τουρίστες και ντόπιους αναγκάζεται να βάλει λουκέτο στην επιχείρησή του αφού δεν μπορεί να αντεπεξέλθει πλέον οικονομικά. Το ενοίκιο του καταστήματος αυξήθηκε στα 25.000 € το μήνα συν ΦΠΑ, όπως λέει ο Τόλο Ράμις που λειτουργεί το Bar Cristal μαζί με την αδερφή του Μίτα. Το 1955 η οικογένεια ανέλαβε το μαγαζί, το οποίο λειτουργεί ως μπαρ από το 1930. «Μέχρι τώρα πληρώναμε 5.000 € συμπεριλαμβανομένων των φόρων» αναφέρει ο Τ. Ράμις και επισημαίνει ότι με το κλείσιμο του καταστήματος, δέκα συνεργάτες θα χάσουν τη δουλειά τους.Στην Πάλμα, την πρωτεύουσα το νησιού, η αγορά ακινήτων ακμάζει. Το τελευταίο εξάμηνο τα ενοίκια των καταστημάτων στην πόλη αυξήθηκαν κατά 15%, υποστηρίζει ο Τόνι Σαμπόλ, εκπρόσωπος του συνδέσμου μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων στη Μαγιόρκα. Αυτός όμως είναι μόνο ο μέσος όρος. Στην παλιά πόλη τα ενοίκια έχουν ακόμη και διπλασιαστεί. Έτσι πολλοί καταστηματάρχες αναγκάζονται να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους. Τώρα ετοιμάζεται μια στατιστική στην οποία θα καταγραφούν τα παραδοσιακά καταστήματα που έχουν βάλει λουκέτο. Στη θέση του Bar Cristal θα ανοίξει μάλλον ένα υποκατάστημα τηλεφωνικής εταιρείας ή παιδικών ρούχων. Πολυεθνικές εταιρείες δηλαδή, που μπορούν να πληρώσουν τα ενοίκια.

Εισόδημα και κατοικία

Η αγορά κατοικίας μπορεί να επηρεάσει το επίπεδο εισοδήματος των ανθρώπων καθώς οι υψηλές τιμές των ενοικίων απορροφούν όλο και μεγαλύτερο ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών.Σύμφωνα με έναν υπολογισμό, το μερίδιο της στέγασης στην συνολική [εθνική] παραγωγή των ΗΠΑ είναι τρεις φορές υψηλότερο σήμερα από ό, τι στην δεκαετία του 1950. Ένας βασικός μοχλός των υψηλότερων τιμών κατοικιών σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανσίσκο είναι οι κανονισμοί που εμποδίζουν την αύξηση της προσφοράς κατοικιών. Οι υψηλότερες τιμές κατοικιών μειώνουν την αύξηση των πραγματικών μισθών, επειδή οι εργαζόμενοι πρέπει να ξοδεύουν μέρος της οποιασδήποτε αύξησης των μισθών τους στο ενοίκιο ή στις πληρωμές υποθηκών που είναι υψηλότερες από αυτές που θα ήταν αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Αντίθετα, οι τεχνητοί περιορισμοί στην προσφορά κατοικιών ανεβάζουν τις τιμές των ακινήτων, ωφελώντας μια συγκεκριμένη κατηγορία κατόχων κεφαλαίων -των ιδιοκτητών ακριβών ακινήτων. Το μερίδιο της στέγασης στην συνολική [εθνική] παραγωγή είναι τρεις φορές υψηλότερο σήμερα από ό, τι στην δεκαετία του 1950. Ένας βασικός μοχλός των υψηλότερων τιμών κατοικιών σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανσίσκο είναι οι κανονισμοί που εμποδίζουν την αύξηση της προσφοράς κατοικιών. Οι υψηλότερες τιμές κατοικιών μειώνουν την αύξηση των πραγματικών μισθών, επειδή οι εργαζόμενοι πρέπει να ξοδεύουν μέρος της οποιασδήποτε αύξησης των μισθών τους στο ενοίκιο ή στις πληρωμές υποθηκών που είναι υψηλότερες από αυτές που θα ήταν αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Αντίθετα, οι τεχνητοί περιορισμοί στην προσφορά κατοικιών ανεβάζουν τις τιμές των ακινήτων, ωφελώντας μια συγκεκριμένη κατηγορία κατόχων κεφαλαίων -των ιδιοκτητών ακριβών ακινήτων. Οι κανονισμοί που περιορίζουν την προσφορά κατοικιών υποστηρίζουν τις υψηλές τιμές των κατοικιών και εξασφαλίζουν ότι οι υπάρχοντες ιδιοκτήτες σπιτιών, οι οποίοι είναι συχνά ήδη πλούσιοι, παραμένουν τέτοιοι. Αυτές οι πολιτικές έχουν επίσης αναμορφώσει τα πρότυπα μετανάστευσης των εργαζομένων. Μια νέα έρευνα δείχνει ότι οι επιστάτες κτηρίων κερδίζουν 7% λιγότερο στη Νέα Υόρκη από ό, τι στον βαθύ νότο δηλαδή στις πολιτείες Τζόρτζια, Αλαμπάμα, Νότια Καρολίνα, Μισισίπι και Λουιζιάνα μετά την προσαρμογή για το κόστος στέγασης. Ωστόσο, το 1960, οι επιστάτες στη Νέα Υόρκη κέρδιζαν 70% περισσότερα από εκείνους στο Deep South, πάλι μετά την προσαρμογή για το κόστος στέγασης. Το υψηλό κόστος στέγασης κλειδώνει τους εργαζομένους χαμηλής ειδίκευσης έξω από περιοχές υψηλού εισοδήματος, μειώνοντας την κινητικότητα των εργαζομένων. Επειδή οι εργαζόμενοι χαμηλής ειδίκευσης συγκεντρώνονται σε περιοχές χαμηλής παραγωγικότητας, το πλεόνασμα της χαμηλόμισθης εργασίας στις περιοχές αυτές καταστέλλει περαιτέρω την αύξηση του εισοδήματος. Με άλλα λόγια, οι νόμοι περί ζωνών στη Νέα Υόρκη και στο Σαν Φρανσίσκο όχι μόνο οδηγούν τους χαμηλόμισθους εργαζομένους έξω από τις πόλεις, αλλά και μειώνουν τους μισθούς σε άλλες περιοχές της χώρας. Οι μισθοί στις περιοχές με χαμηλότερα εισοδήματα και σε εκείνες με υψηλότερα εισοδήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες σταμάτησαν να συγκλίνουν γύρω στο 1980. Και αυτό, με την σειρά του, αποτελεί μέρος του λόγου εξαιτίας του οποίου μειώθηκε το μερίδιο του εργατικού δυναμικού στο ΑΕΠ.

Η βουτιά συνεχίζεται

Πτώση εμφάνισαν στο β’ τρίμηνο του 2017 οι τιμές των διαμερισμάτων. Συγκεκριμένα, η μείωση των τιμών διαμορφώθηκε στο 1,2% σε σχέση με το β’ τρίμηνο του 2016, καθώς οι τιμές στα «νέα» διαμερίσματα, ηλικίας έως 5 ετών, υποχώρησαν κατά 1% και στα «παλαιά» διαμερίσματα, ηλικίας άνω των 5 ετών, συρρικνώθηκαν κατά 1,3%. Από την ανάλυση των στοιχείων, προέκυψε επίσης, ότι η πτώση στην Αθήνα ανήλθε στο 1,2%, στη Θεσσαλονίκη στο 1,3%, στις άλλες μεγάλες πόλεις στο 1,7% και στις λοιπές περιοχές της χώρας στο 0,6%. Στο σύνολο των αστικών περιοχών της χώρας, τέλος, οι τιμές ήταν μειωμένες κατά 1,3% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2016. Σημειώνεται ότι με βάση τα αναθεωρημένα στοιχεία, οι τιμές διαμερισμάτων στο α’ τρίμηνο του 2017, κατέγραψαν πτώση κατά 1,7%, ενώ όσον αφορά το σύνολο του 2016, παρουσιάστηκε κάμψη κατά 2,4%.

  • Ακίνητα Τραπεζών

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter του Realestatenews για να λαμβάνετε καθημερινή ενημέρωση.

Τα Ακίνητα στη Ζωή μας

pomidaani

nomisma_140x60
baner-pontiki